ای غم نکند خدا تو باشی


ای غم نکند خدا تو باشی...
گویند که روی یار زیباست
در دل به وصال یار غوغاست!

هوش در سر وجان به تن ندارد
عشقی که سحر وشام با ماست

یک روز زجهل من بگفتم
این چیست که چند روز با ماست

گفتا که تو بس دغل سرشتی
عشقت به من از نخست بی جاست

یک روز که من روم به سویش
برمحضر آن که بس تواناست

من نیز به شکوه لب گشایم
از راز دلم که درد آنجاست

غم گویم وآه واشک ریزم
از درد وصال با جهان راست

گویند زمان وفا ندارد
روزی برسد که دست کوتاست

گفتم که چه سخت گفتی ای دوست
بار دل تو ز سنگ خاراست

عادت کنم این صبای مانده
بادرد غمی که راز پیداست

آه دل واشک جان بریزم
برعشق وغمی که بس بماناست

ای غم نکند خدا تو باشی
رب الغم عشق بس تواناست



بسی تشکر!

آلبالوی درشت خانه تان
گیر کرده است در گلویم
زندگی را بالا آورده ام
می خواهم از نو شروع کنم
یک به هیچ
به نفع من
باید فراموشت کنم
به وسعت نبودنی
که چون پتک می کوبد
بر دیواره های بودنم.

مگر تو کیستی؟

ساکتم در گوشه ی خانه
یاد یاران نزدیک
بوی شبنم
بوی یاس
آه که چه گل نا امیدی

مرور خاطرات نداشته ام با تو
قلبم را می شکند
کجایی که بلبل هم، بی تو نمی خواند
مگر تو کیستی؟

از نگاه سرد و خشک تو
می توانم هزاران چیز برداشت کنم
نمی دانم کدام درست است
اولی و شاید دومی...
و شاید هیچکدام

آه مگر تو کیستی؟

اوهام

در پی اوهام بودم
و افسانه ها یکی پس از دیگری پوست انداختند
شبی شکفت
و شکوفه ها در آسمان دمیدند
سنگ ها روی هم لغزیدند
و هزاران مرد هزاران بند را رهاند
هزاران پدر هزاران پسر را به خون نشاند
در پی اوهام بودم
و تاریکی در پسم...

به نام ایزد ... به یاد فردوسی!

درود!

خب همه شعرهای سپید میگن! در مورد شعر لیلیان بروک ( شعر آخری ) البته شعر قبلیشم جالب بود این عبارتش زیبا بود : "هزاران پدر هزاران پسر را به خون نشاند: واقعاً میشه درش معانی زیادی پیدا کرد البته اگه نظر خودت از این عبارت همین بوده باشه.

شبی شکفت
و شکوفه ها در آسمان دمیدند

شب شکفته و شکوفه‌های در آسمان دمیدن، منظورت از شکوفه چی‌میتونسته باشه؟ به هر حال این عبارتم جالب بود!

موفق باشی! بازم شعر‌هاتو دنبال می‌کنیم.


با سپاس

شعرهایت از تکرار آمده اند
حرف هایم از تکرار تو
تویی که نمی دانم کجای این روزها جامانده ای؟
کلمات از نیامدنت آمده اند
آمدنم از نبودن تو
آب از سر دستان ما گذشته است
عروسک باران
دار زده است نگاهش را
میان بی باوری های شهر فردا
نه تو می باری،نه شعری
گره خورده ام به زندگی
و این گره های سگ مصب
باز نمی شوند انگار!

به نام اهورامزدای پاک نهاد برفروهر پاکتان درود....
ولا که شعرهای لیلیان عزیز سپید نیست. به ان شعر می گن موج نو. دوما به نظر من بهتره هر شاعری واسه خودش یه تایپک باز کنه. اینجوری به هم ریخته است. و در ضمن هیچ کس نمی اد از صفحه ی اول بخونه. همه همون دوسه تا شعر آخری رو می خونن. خواهشا این تاپیک رو حذ ف کنید و اجازه بدید هر شاعر یه تاپیک واسه خودش باز کنه. خیلی بهتره اینجوری.

اینم شعر من :

زمستان است...!


ساز مرغان چه صدایی دارد!
و صدای پر باد
که وزد از بر افرای بلند
بشنو تا چشم دلت سیر شود
بشنو
می درخشد ماه ، می درخشد برگ ، می درخشد ساز
تن عریان طبیعت چه نوایی دارد!
خش خش برگ درختان به نسیم
و صدای پُر برف
وقتی از روی چمن می گذری
چه سفید است چمن
تن مرغان مهاجر به نمک می ماند
و به برف
تو بگویی که چمن قصد عروسی دارد

و بنوشم ودکا
گذرم از بر دیوار زمین
بالاتر
سقف مهتاب به دستم آید
و بنوشم خورشید
و برقصم با نور
ناله ی ساز من از ناله ی من می نالد

چه سفید است زمین
چه سریع است زمان
هر چه دیدم به سرم می چرخد

خواهرم می پرسد:
ــ این چه رسمی است که مستانه رَوی سقف فلک؟
چه بگویم به جواب؟
رسم عشاق طبیعت این است.
برف بر بام و حیاط دلمان می شیند.
دست در گردن هم.
ابرها می گذرند
و نیاید خورشید
ابر کوچک گذرد از بر سقف دهنم
و رود تا مهتاب

وصدای پر من
که روم بیشتر و بیشتر از سقف جهان بالاتر

« من چه مستم امشب
و چه اندازه تنم هشیار است. »

بی گمان کوس زند عمر کمم
طبل زند بخت بدم

من نخواهم که روم از در دنیا داخل
بگذارید چریدن بکنم
بگذارید که دوار شود کل جهان دور سرم
کاسه ای دیگر ریز
دستم اکنون به فلک می گیرد
کاسه ای دیگر ریز

پر کن این جام می از مشرب خود
هفت خط هم گذرم
و بنوشم تا عمــر
تا زمانی که بیاید اجلم

من نخواهم که شوم از در مستی بیرون
بی گمان بخت بدم یاد آید
می گریم
و صدایم گذرد از بر دنیای پلید

دشت
سجاده ی فریاد مرا می شنود

راستی...
بهترین دوست من باران است
وقتی از سقف جهان می بارد.
چو ببارد باران
می زنم چتر به دیوار اتاق
تن عریان خودم را به فلک می بخشم
می چشم مزه ی شور باران

کاسه ای دیگر ریز

بخت ترسو به تنم می خندد
و بیفتم به زمین
پا در این حوض لجن می شویم
می گریم

بی زارم...

به نام خودم!

عبارت «تو بگویی» که منظور «انگار» بوده اشتباه می باشد و صحیح آن «تو گویی» می باشد

شعر زیبایی بود...

به نام اهورامزدای پاک نهدا برفورهر پاکتان درود...

داریوش جان از اینکه شعرم رو خوندی ممنونم . اما تو بگویی اشتباه نیست. حالا می گم چرا:

شعر نو یک شعره آزاده و می تونیم توش از زبان معیار و گاها کلاسی ک استفاده کنیم. تقریبا تمام شعر به زبان معیار بود. اما تو بگویی در شاهنامه هم اومده. الآن استفاده نمی شه ولی قبلا استفاده می شده. در واژگان دستوری زبان معیار نیست. اما گذشته استفاده می شده. می تونید به اشعار احمد شاملو مراجعه کنید دوست عزیز.

بازم سپاس گذارم.

هووم!
من یه شعر علیه پارسوا آماده کردم!
بنویسم؟